درمان دیسک کمر یک فرایند مرحلهای و تخصصی است که با هدف کاهش درد، برداشتن فشار از روی ریشههای عصبی و بازگرداندن حرکت طبیعی ستون فقرات انجام میشود. این درمان بر اساس شدت علائم، مدت زمان درگیری و یافتههای تصویربرداری انتخاب میگردد و در بیشتر بیماران از روشهای غیرجراحی مانند اصلاح فعالیتها، دارودرمانی، فیزیوتراپی و تمرینهای درمانی آغاز میشود. در مواردی که درد پایدار بماند یا علائم عصبی پیشرونده دیده شود، روشهای کمتهاجمی مانند تزریقها یا لیزر داخل دیسک و در صورت نیاز جراحی مطرح خواهد شد. همراهی درمان با توانبخشی و اصلاح سبک زندگی نقش مهمی در کاهش احتمال برگشت علائم و حفظ نتیجه درمان دارد.
درمان دیسک کمر چگونه انجام میشود؟
درمان دیسک کمر به مجموعهای از اقدامات هدفمند و مرحلهای گفته میشود که با هدف کاهش درد، رفع فشار از ریشههای عصبی، بهبود عملکرد حرکتی و پیشگیری از عود علائم انجام میگیرد. انتخاب روش درمانی بر اساس شدت علائم، نوع بیرونزدگی دیسک در تصویربرداری، مدت زمان درگیری و وضعیت عصبی بیمار صورت میپذیرد.
در اغلب بیماران، درمان ابتدا به صورت محافظهکارانه و غیرجراحی آغاز میشود. این مرحله شامل اصلاح فعالیتهای روزمره، دارو درمانی برای کنترل التهاب و درد، فیزیوتراپی تخصصی، و تمریندرمانی جهت تقویت عضلات مرکزی و کاهش فشار مکانیکی بر دیسک است. هدف اصلی در این فاز، کنترل علائم و ایجاد شرایط مناسب برای ترمیم و کاهش تحریک عصبی میباشد.
در مواردی که علائم با درمانهای غیر جراحی طی چند هفته بهبود کافی نیابد، یا بیمار دچار نشانههای عصبی پیشرونده مانند ضعف عضلانی، اختلال حسی گسترده یا علائم هشداردهندهای نظیر اختلال کنترل ادرار و مدفوع شود، استفاده از روشهای کمتهاجمی (مانند تزریقهای اپیدورال یا درمانهای مداخلهای) و در صورت لزوم جراحی دیسک کمر مدنظر قرار میگیرد.
به طور کلی، درمان موثر دیسک کمر درمانی است که با کمترین میزان تهاجم و بیشترین اثربخشی، متناسب با شرایط اختصاصی هر بیمار انتخاب شود و با برنامه توانبخشی و اصلاح سبک زندگی همراه گردد تا احتمال عود درد و آسیب مجدد کاهش یابد.
بهترین روش درمان دیسک کمر برای شما کدام است؟
انتخاب روش درمان دیسک کمر برای هر بیمار یک تصمیم فردی و پزشکی است که بر پایه علائم، یافتههای معاینه و نتیجه تصویربرداری انجام میشود. هدف درمان این است که فشار از روی ریشه عصبی برداشته شود، درد کنترل گردد و عملکرد طبیعی کمر و پاها به شکل تدریجی برگردد. به همین دلیل برای دو بیمار با گزارش مشابه در ام آر آی ممکن است مسیر درمان متفاوت باشد. پزشک ابتدا شدت درگیری و وضعیت عصبی را بررسی میکند و سپس درمان را از کم تهاجمیترین گزینه شروع میکند و در صورت نیاز مرحله به مرحله آن را تغییر میدهد.
درمان بر اساس شدت بیرونزدگی و علائم
شدت بیرونزدگی در تصویربرداری به تنهایی معیار کافی برای تصمیم درمانی نیست. آنچه مسیر درمان را مشخص میکند ترکیب شدت درد، میزان انتشار درد به پا، محدودیت حرکتی و وضعیت عصب است. بیمارانی که علائم سبکتری دارند اغلب با درمانهای غیر جراحی بهبود پیدا میکنند، در حالی که وجود علائم عصبی پیش رونده میتواند نیاز به مداخلات جدیتری ایجاد کند.
برای درمان دیسک کمر و درد سیاتیک، زیر نظر دکتر مریم پویان یک مسیر تخصصی و مرحلهای دریافت کنید.
ارزیابی دقیق و انتخاب بهترین روش غیرجراحی یا کمتهاجمی متناسب با شرایط شما انجام میشود.
اگر درد کمر یا انتشار درد به پا دارید، همین امروز برای مشاوره و شروع درمان اقدام کنید. جهت رزرو نوبت و دریافت راهنمایی تخصصی، با کلینیک دکتر مریم پویان تماس بگیرید.
درد خفیف تا متوسط بدون ضعف عصبی
در این حالت بیمار درد کمتری دارد، اما در معاینه قدرت عضلات پا حفظ شده و اختلال حسی شدید دیده نمیشود. هدف اصلی درمان در این مرحله کم کردن التهاب و کاهش فشار روی دیسک و ریشه عصبی است تا بیمار بتواند به حرکت طبیعی برگردد و روند ترمیم شروع شود. مسیر درمان به صورت مرحلهای پیش میرود و چند محور اصلی دارد.
- اصلاح فعالیتهای روزانه
- کاهش نشستن طولانی و پرهیز از رانندگی ممتد
- خودداری از خم شدن ناگهانی و چرخش سریع کمر
- آموزش وضعیت صحیح نشستن، خوابیدن و بلند کردن اجسام
- دارو درمانی تحت نظر پزشک
- استفاده از داروهای ضدالتهاب و ضد درد برای کنترل علائم
- تنظیم دوز و مدت مصرف با توجه به شرایط بیمار و سابقه بیماریها
- شروع فیزیوتراپی و تمرین درمانی بعد از فروکش درد
- تمرکز روی تقویت عضلات مرکزی و پشتیبان ستون فقرات
- افزایش تدریجی دامنه حرکتی و کاهش اسپاسم
- آموزش تمرینهای خانگی ایمن و قابل پیگیری
با اجرای این مراحل فشار مکانیکی روی دیسک کمتر میشود، تحریک عصب کاهش مییابد و بدن فرصت بازسازی پیدا میکند. پیگیری منظم و پیشروی پلکانی تمرینها بخش مهم ادامه درمان است.
درد شدید با انتشار به پا (سیاتیک)
وقتی بیرونزدگی دیسک به ریشه عصبی فشار وارد میکند، درد از کمر به باسن و پشت ران و ساق میکشد و با گزگز یا بیحسی همراه میشود. در این وضعیت باید درد سریعتر کنترل شود تا از کاهش حرکت و ضعف عضلانی جلوگیری گردد. درمان همزمان چند بخش دارد.
- کنترل درد و التهاب
- داروهای ضدالتهاب و ضد درد برای کاهش التهاب اطراف عصب
- در صورت نیاز داروهای مخصوص درد عصبی برای کم شدن تیر کشیدن پا
- فیزیوتراپی هدفمند
- کاهش اسپاسم عضلات کمری و لگنی
- تکنیکهای کاهش تحریک عصب و آزادسازی راه عصبی
- بازگرداندن حرکت ایمن و آغاز تمرینهای پایدارسازی
- تزریقات درمانی در درد مقاوم
- تزریق اپیدورال یا بلوک عصبی برای کاهش التهاب ریشه عصبی
- ایجاد شرایط مناسب برای ادامه توانبخشی و تمرین درمانی
هدف این است که درد پا و کمر مهار شود، تحرک برگردد و بیمار وارد فاز بازتوانی شود تا فشار دیسک روی عصب کاهش پیدا کند.
علائم عصبی خطرناک
برخی نشانهها بیانگر فشار جدی روی عصب و احتمال آسیب پایدار هستند. در این شرایط درمان باید سریع و بر پایه ارزیابی دقیق انجام شود. پزشک ابتدا معاینه عصبی و تصویربرداری را کنار هم میگذارد و سپس تصمیم درمانی میگیرد.
علائم هشداردهنده شامل موارد زیر است
- ضعف پیشرونده پا یا کاهش واضح قدرت عضلات
- افتادن پا هنگام راه رفتن یا ناتوانی در بالا آوردن پنجه
- بیحسی گسترده همراه با کاهش رفلکسها
- بیحسی ناحیه بین پاها
- اختلال در کنترل ادرار یا مدفوع
در صورت وجود این علائم، ممکن است پزشک درمانهای مداخلهای فوری یا جراحی را برای آزادسازی عصب پیشنهاد کند. ادامه درمان غیرجراحی بدون بازنگری در این وضعیت میتواند خطر آسیب عصبی ماندگار را افزایش دهد.
چه عواملی مسیر درمان دیسک کمر را تغییر میدهد؟
حتی اگر تشخیص دیسک کمر برای همه بیماران یکسان باشد، جزئیات زندگی و وضعیت جسمی هر فرد میتواند برنامه درمان را تغییر دهد. پزشک علاوه بر شدت درد به این نکته توجه میکند که بدن بیمار چطور به درمان پاسخ میدهد و چه عواملی ممکن است روند بهبود را کند یا تسریع کند. در نتیجه درمان یک مسیر ثابت نیست و بر اساس شرایط بیمار تنظیم میشود.
مدت زمان درد و پاسخ به درمان قبلی
طول مدت علائم یکی از عوامل تعیین کننده است. اگر درد تازه شروع شده باشد و بیمار در هفتههای اول قرار داشته باشد، احتمال بهبود با درمانهای محافظه کارانه بالاتر است. در این مرحله تمرکز روی کنترل درد و آغاز توانبخشی است. اما اگر درد بیش از چند هفته ادامه پیدا کند یا با درمانهای استاندارد کاهش پیدا نکند، پزشک احتمال درگیری شدیدتر عصب یا نیاز به روشهای مداخلهای را بررسی میکند. پاسخ ضعیف به درمان قبلی میتواند نشانهای باشد که باید مسیر درمان بازنگری شود، مثلا شدت فیزیوتراپی تغییر کند یا تزریقهای درمانی در نظر گرفته شود.
سن، شغل و سطح فعالیت بیمار
سن و نوع فعالیت روزانه تاثیر مستقیم روی انتخاب درمان دارد. در افراد جوان با عضلات قویتر و سبک زندگی فعال، تمرین درمانی و بازتوانی ساختار اصلی درمان است و سرعت برگشت به عملکرد بهتر خواهد بود. در سنین بالاتر ممکن است همزمان آرتروز، ضعف عضلانی یا پوکی استخوان وجود داشته باشد و درمان باید با احتیاط بیشتری طراحی شود. شغل هم مهم است، کسی که کار سنگین یا بلند کردن بار دارد باید برنامه درمانی متفاوتی نسبت به فردی با کار پشت میزی بگیرد. سطح آمادگی بدنی و توان تحمل تمرینها در تعیین نوع و شدت توانبخشی نقش دارد.
محل درگیری دیسک (L4-L5 / L5-S1)
محل بیرونزدگی دیسک روی نوع درد و مسیر درمان اثر میگذارد. درگیری دیسک L4-L5 بیشتر روی ریشه عصبی L5 فشار وارد میکند و میتواند درد و بیحسی در بیرون ساق و پشت پا ایجاد کند. درگیری L5-S1 اغلب ریشه S1 را تحت فشار میگذارد و درد به پشت ران و کف پا میرسد. شناخت دقیق سطح درگیری برای انتخاب تمرینهای درست، تعیین مسیر فیزیوتراپی و حتی تصمیم درباره تزریق یا جراحی اهمیت دارد. پزشک با تطبیق علائم بیمار و یافته تصویربرداری، درمان را طوری تنظیم میکند که بیشترین کاهش فشار در همان سطح ایجاد شود و حرکتهای ممنوع مرتبط با آن سطح محدود گردد.
درمان دیسک کمر بدون جراحی
درمان غیرجراحی دیسک کمر نخستین و اصلیترین مسیر درمان در بسیاری از بیماران است. هدف این روشها کاهش التهاب و درد، کم کردن فشار روی ریشه عصبی، بازگرداندن حرکت طبیعی و پیشگیری از عود است. این درمانها مرحلهای اجرا میشوند و با توجه به شدت علائم و پاسخ بیمار تنظیم میگردند. در ادامه اجزای کلیدی درمان غیر جراحی را به صورت پزشکی و کاربردی میخوانید.
استراحت و اصلاح سبک زندگی در دیسک کمر
استراحت در درمان دیسک کمر به معنای بیحرکتی طولانی نیست، بلکه کاهش فعالیتهای آسیبزا و ایجاد شرایط مناسب برای آرام شدن التهاب است. در روزهای ابتدایی درد، کم کردن فشار مکانیکی روی کمر باعث کاهش تحریک عصب میشود. بیمار باید از کارهایی مانند خم شدن مکرر، بلند کردن بار، نشستن طولانی، رانندگی طولانی و چرخش ناگهانی تنه پرهیز کند.
در کنار محدودیتهای کوتاه مدت، اصلاح عادتهای روزانه نقش مهمی دارد. تنظیم وضعیت درست نشستن و خوابیدن، استفاده از بالش مناسب، بلند شدن صحیح از زمین یا تخت و توجه به ارگونومی محل کار کمک میکند روند درمان پایدارتر شود. کنترل وزن و مدیریت استرس نیز به کاهش بار وارده بر ستون فقرات و کم شدن گرفتگی عضلات کمک میکند.
دارو برای درمان دیسک کمر
دارو درمانی با هدف کاهش درد و التهاب و فراهم کردن امکان حرکت انجام میشود. پزشک بر اساس شدت علائم و شرایط جسمی بیمار از داروهای ضدالتهاب، مسکنها و در صورت نیاز داروهای مخصوص درد عصبی استفاده میکند. کاهش التهاب اطراف دیسک و ریشه عصبی باعث کم شدن درد تیر کشنده و اسپاسم میشود و بیمار را برای ورود به فیزیوتراپی و تمرین درمانی آماده میکند.
مصرف دارو باید دقیق و زیر نظر پزشک باشد، زیرا مدت مصرف، دوز و نوع دارو با توجه به بیماریهای همراه مانند مشکلات گوارشی، کلیوی، قلبی یا سابقه حساسیت تنظیم میشود. هدف این مرحله کنترل علائم است، نه جایگزین کردن دارو با درمانهای حرکتی و توانبخشی.
فیزیوتراپی دیسک کمر
فیزیوتراپی یکی از پایههای اصلی درمان غیر جراحی دیسک کمر است و زمانی شروع میشود که درد حاد تا حدی کنترل شده باشد و بیمار بتواند حرکتهای اولیه را بدون تشدید علائم انجام دهد. در این مرحله هدف فقط کاهش درد نیست، بلکه باید فشار از روی دیسک و ریشه عصبی کم شود و الگوی حرکتی بدن به حالت درست برگردد. فیزیوتراپیست با ارزیابی دقیق وضعیت کمر، لگن و اندام تحتانی، برنامهای طراحی میکند که هم التهاب و اسپاسم را آرام کند و هم زمینه بازتوانی را فراهم سازد.
اقدامات فیزیوتراپی به شکل مرحلهای پیش میرود. ابتدا روی کاهش گرفتگی عضلات، بهبود حرکت مهرهها و کم کردن تحریک عصبی تمرکز میشود، سپس تمرینهای تقویتی و پایداری ستون فقرات اضافه میگردد. این روند باعث میشود بیمار به تدریج به فعالیت روزمره برگردد و خطر عود کاهش پیدا کند. نوع و شدت درمان در هر جلسه با توجه به سطح درگیری دیسک، شدت درد کمر و پا، میزان محدودیت حرکتی و قدرت عضلات تنظیم میشود و در طول زمان بر اساس پاسخ بیمار تغییر میکند.
در پایان، مهمترین اجزای فیزیوتراپی دیسک کمر شامل موارد زیر است:
- کاهش درد و اسپاسم با روشهای فیزیکی و دستی
- بهبود دامنه حرکتی و اصلاح محدودیتهای مفصلی
- آموزش وضعیت درست بدن در نشستن، ایستادن و راه رفتن
- تمرینهای کنترل شده برای کاهش فشار روی دیسک
- تقویت عضلات مرکزی و پایدار کننده ستون فقرات
- برنامه تمرین خانگی برای ادامه درمان و پیشگیری از برگشت علائم
ورزش و حرکات درمانی دیسک کمر
پس از فروکش درد و با نظر پزشک یا فیزیوتراپیست، تمرینهای درمانی آغاز میشود. این تمرینها برای تقویت عضلات مرکزی شکم و کمر، کاهش فشار روی دیسک و تثبیت مهرهها طراحی میشوند. افزایش قدرت این عضلات باعث میشود ستون فقرات در حرکتهای روزمره حمایت بهتری داشته باشد و تحریک عصب کمتر شود.
تمرینها باید آهسته، کنترل شده و بدون درد شدید اجرا شوند. حرکات کششی برای کاهش فشار عصبی و تمرینهای تقویتی برای پایداری ستون فقرات در کنار هم قرار میگیرند. در این مرحله پرهیز از حرکات نامناسب مانند پرش، دویدن سنگین، وزنههای آزاد با خم شدن کمر و حرکات چرخشی سریع ضروری است، چون این حرکات فشار داخل دیسک را بالا میبرند و احتمال بازگشت علائم را افزایش میدهند.
کمکدرمانیهای تخصصی غیر جراحی
در کنار دارو، فیزیوتراپی و تمرین درمانی، برخی روشهای تخصصی به عنوان درمان کمکی استفاده میشوند تا درد بهتر کنترل شود و روند توانبخشی راحتتر پیش برود. استفاده کوتاه مدت از کمربند طبی در دورههای درد شدید، میتواند فشار روی کمر را کاهش دهد و حرکت را ایمنتر کند، اما مصرف طولانی آن موجب ضعف عضلات پشتیبان ستون فقرات میشود و باید با نظر پزشک محدود گردد.
درمانهای دستی، ماساژ تخصصی، آزادسازی بافت نرم و روشهای طب فیزیکی در صورتی که درست و بر اساس معاینه انجام شوند میتوانند اسپاسم و محدودیت حرکتی را کم کنند. همچنین در برخی بیماران، طب سوزنی یا روشهای مکمل به صورت همراه با درمان اصلی به کاهش درد کمک میکند، اما جایگزین درمان پایه نیست. هدف از این کمک درمانها ایجاد شرایط بهتر برای ادامه تمرینها و بازگشت تدریجی بیمار به فعالیت طبیعی است.
تزریق برای درمان دیسک کمر
تزریقها در درمان دیسک کمر زمانی مطرح میشوند که درد کمر یا درد انتشار یافته به پا با درمانهای غیرجراحی مانند دارو، فیزیوتراپی و تمرین درمانی به اندازه کافی کنترل نشود، یا شدت درد اجازه شروع مناسب توانبخشی را ندهد. هدف تزریق کاهش التهاب اطراف ریشه عصبی و کم کردن تحریک درد است تا بیمار بتواند حرکت کند و وارد فاز بازتوانی شود. تزریق درمان قطعی دیسک نیست، بلکه یک روش کم تهاجمی برای کنترل علائم و کوتاه کردن دوره درد به شمار میآید و انتخاب آن باید بر اساس معاینه عصبی و تصویربرداری انجام گیرد.
تزریق اپیدورال کمر
تزریق داروی ضدالتهاب در فضای اپیدورال کنار ریشههای عصبی برای کاهش التهاب و درد است و زمانی که با درد شدید کمر و سیاتیک که با دارو و فیزیوتراپی آرام نشده است انجام میشود
نحوه انجام
- تزریق با هدایت تصویربرداری انجام میشود تا دارو دقیق به محل التهاب برسد
- دوره کوتاه و سرپایی است و بیمار همان روز مرخص میشود
نتیجه مورد انتظار
- کاهش درد پا و کمر در روزها و هفتههای بعد
- فراهم شدن امکان شروع تمرین درمانی و برگشت تدریجی به فعالیت
تزریق بلوک عصبی ریشهای
تزریق بلوک عصبی ریشهای روشی است که در آن دارو به صورت هدفمند در نزدیکی ریشه عصبی درگیر تزریق میشود. این کار هم ارزش درمانی دارد و هم میتواند به تشخیص دقیق سطح درگیری کمک کند، چون اگر درد پس از تزریق کاهش پیدا کند نشان میدهد همان ریشه عصبی عامل اصلی علائم بوده است. بلوک عصبی برای بیمارانی که درد پا غالب است و مسیر درد با یک ریشه عصبی مشخص تطابق دارد انتخاب مناسبی محسوب میشود.
پس از انجام بلوک، انتظار میرود درد تیرکشنده و گزگز پا کمتر شود و بیمار بتواند با تحمل بهتر وارد فاز فیزیوتراپی و تمرینهای تقویتی شود. تصمیم بین بلوک عصبی و اپیدورال به الگوی درد، سطح درگیری دیسک و نظر پزشک وابسته است.
درمانهای کمتهاجمی دیسک کمر بدون جراحی باز
درمانهای کمتهاجمی برای زمانی است که درد دیسک با دارو، فیزیوتراپی و تمرین درمانی بهقدر کافی کنترل نشده باشد، اما بیمار هنوز علائم عصبی شدید که نیاز فوری به جراحی باز دارد نشان ندهد. هدف این روشها کم کردن فشار داخل دیسک یا کاهش التهاب اطراف عصب است تا درد کمتر شود و بیمار بتواند روند توانبخشی را ادامه دهد. مدت بستری کوتاه است و بیمار سریعتر به فعالیتهای سبک برمیگردد، ولی انتخاب روش باید با معاینه و تصویربرداری دقیق انجام شود.
- لیزر دیسک کمر (PLDD) : در لیزر داخل دیسک، یک سوزن باریک با هدایت تصویربرداری وارد دیسک میشود و انرژی لیزر باعث کم شدن حجم بخشی از هسته دیسک میگردد. با کاهش حجم داخلی، فشار از روی عصب کمتر میشود و درد کمر و درد پا کاهش پیدا میکند. این روش برای بیرونزدگیهای محدود و مواردی که پارگی وسیع دیسک وجود ندارد مناسبتر است و پس از آن باید توانبخشی و تمرینهای تقویتی ادامه یابد.
- اوزونتراپی دیسک کمر : اوزونتراپی با تزریق هدفمند گاز اوزون در دیسک یا کنار ریشه عصبی انجام میشود. این کار التهاب اطراف عصب را کم میکند و میتواند به کوچکتر شدن بیرونزدگی و کاهش درد سیاتیکی کمک کند. روش سرپایی است و نتیجه آن به نوع دیسک، مدت درگیری و پیگیری درمانهای حرکتی پس از تزریق وابسته است.
- RF یا رادیو فرکوئنسی برای دردهای دیسکی : رادیوفرکوئنسی روشی مداخلهای برای کنترل درد است که بیشتر زمانی استفاده میشود که منبع درد از مسیرهای عصبی دردزا یا مفاصل اطراف ستون فقرات باشد و با درمانهای قبلی آرام نشده باشد. در برخی بیماران با دردهای ترکیبی کمر و پا میتواند شدت درد را کاهش دهد و مسیر بازتوانی را هموارتر کند. بعد از انجام RF ادامه تمرین درمانی و اصلاح سبک زندگی برای حفظ نتیجه ضروری است.
درمان دیسک کمر با جراحی
جراحی دیسک کمر زمانی مطرح میشود که درمانهای غیرجراحی و کمتهاجمی نتوانند درد و اختلال عملکرد را کنترل کنند یا فشار دیسک بر ریشه عصبی به حدی برسد که خطر آسیب پایدار ایجاد شود. هدف اصلی جراحی آزادسازی عصب تحت فشار، کاهش درد کمر و پا و بازگرداندن توان حرکتی است. تصمیم به جراحی بر پایه معاینه عصبی، شدت علائم، مدت درگیری و یافتههای تصویربرداری گرفته میشود و باید متناسب با شرایط اختصاصی هر بیمار باشد.
علائم نیاز به عمل دیسک کمر
وجود برخی علائم نشان میدهد که ادامه درمان غیرجراحی کافی نیست و باید گزینه جراحی بررسی شود. مهمترین نشانهها عبارتاند از درد شدید و ماندگار که با درمانهای استاندارد کاهش پیدا نکرده و زندگی روزمره را مختل کرده است، یا علائم عصبی که نشانه فشار قابل توجه بر عصب هستند. ضعف عضلانی پا، کاهش توان راه رفتن، افتادن پا، بیحسی گسترده همراه با کاهش رفلکسها و درد سیاتیکی پیشرونده از موارد مهم در تصمیمگیری به شمار میآیند.
همچنین اگر بیمار دچار بیحسی ناحیه بین پاها یا اختلال در کنترل ادرار و مدفوع شود، وضعیت اورژانسی تلقی میشود و ارزیابی فوری برای جراحی ضرورت دارد. در این شرایط هدف جلوگیری از آسیب عصبی ماندگار و برگرداندن عملکرد عصب است.
انواع جراحی دیسک کمر
نوع جراحی با توجه به محل درگیری دیسک، اندازه بیرونزدگی، وضعیت کانال نخاعی و شرایط عمومی بیمار انتخاب میشود. یکی از روشهای رایج میکرو دیسککتومی است که در آن با برش کوچک و کمک میکروسکوپ بخش بیرونزده دیسک برداشته میشود تا عصب آزاد گردد. این روش برای فتقهای مشخص با علائم سیاتیکی مناسب است و دوره نقاهت کوتاهتری دارد.
در مواردی که علاوه بر دیسک، تنگی کانال یا فشار وسیع روی عصب وجود داشته باشد، ممکن است لامینکتومی یا دکمپرشن انجام شود تا فضای کانال عصبی بازتر شود. اگر بیثباتی مهرهها، لغزش مهره یا تخریب گسترده مشاهده شود، جراحی تثبیت یا فیوژن مطرح میشود تا مهرهها در موقعیت پایدار قرار بگیرند.
پس از هر نوع جراحی، برنامه توانبخشی مرحلهای اهمیت زیادی دارد تا عضلات پشتیبان ستون فقرات تقویت شوند، حرکت صحیح آموزش داده شود و خطر بازگشت علائم کاهش پیدا کند.
